Μια απίθανη ιστορία μόδας από το Eating the Goober

Που και που, χρειάζεται να βάζεις ένα στοπ, είπε η τελεία. Καμιά φορά ακόμα και μια στάση για μια ανάσα είναι αρκετή, είπε το κόμμα. Χωρίς ενθουσιασμό και δίχως μια έμφυτη περιέργεια δεν δημιουργείς, είπαν το θαυμαστικό και το ερωτηματικό μαζί. Εμένα θα μπορούσες να με παραλείψεις χωρίς να διαταραχτεί η κανονικότητα, ψιθύρισε η παρένθεση.

Ο ρόλος μου είναι ρόλος κομπάρσου, επεξηγηματικός και χρήσιμος βεβαίως, μα πάντα δευτερεύον. Και όμως εσένα χρειάζομαι πρωταγωνίστρια αυτή την στιγμή, είπε η ποιήτρια. Όχι σε πλήθος, μα μόνη σου, να λάμψεις στιγμιαία. Είσαι η μαγική στιγμή μου. Σε χρειάζομαι να δημιουργείς το διάλειμμα, την ανάπαυλα, την αναζωογόνηση.

Να ξέρω ότι υπάρχεις για να δίνεις νόημα, μα να γνωρίζω επίσης πως όλα θα συνεχιστούν κανονικά μόλις εσύ τελειώσεις. Θα σε ντύσω λοιπόν κομψά μα και λίγο περίεργα γιατί αναζητώ το ενδιαφέρον. Θέλω να είσαι απλή αλλά και αναπάντεχη, γεωμετρική αλλά και πολυμορφική. Αν σε τεντώσω θα γίνεις ρίγες και αν σε ζουλήξω κύκλος. Σε φαντάζομαι να εκπέμπεις φρεσκάδα αλλά και άποψη. Θα σε ντύσω και μετά θα διπλώσω τις γραμμές σου και θα σε βάλω στην βαλίτσα μου.